تبلیغات
نوشته های رضا حسین بر
 
نوشته های رضا حسین بر
درباره وبلاگ


مینویسم تا محلی برای زدودن افکارم باشد.خوب یا بد فکر است دیگر!!!!

مدیر وبلاگ : رضا حسین بر
نویسندگان
چهارشنبه 3 خرداد 1396 :: نویسنده : رضا حسین بر
در میان جوامع فرهنگی پراکنده در جهان، نمیتوان جامعه ای رایافت که فاقد یک یا چند قهرمان اسطوره ای باشد، نمونه ای از اسطوره سازی در قالب شعر صورت میگیرد، اشعار حماسی در هر نقطه ای از این جهان بیان کننده ی ایده آل یک جامعه برای زندگی مردم خویش است، به همین دلیل قهرمان و اسطوره سازی در قالب شعر تقریبا در همه ی دوره ها و در اکثر فرهنگ ها رواج داشته است. قوم بلوچ هم به مانند اکثر گروه های قومی، دارای اشعار حماسی مختص به خود است که بطور کلی به دو قسمت با ویژگی های خاص هر کدام قابل تقسیم است. قسمت شمالی بلوچستان ایران با نام سرحد(به معنای سرزمین مرتفع بلند) و قسمت جنوبی بلوچستان ایران با نام مکران(به معنای سرزمین نخل) شناخته میشود هر کدام از این دو منطقه دارای ویژگی هایی خاص، در بیان حماسه هستند. حال ویژگی اشعار حماسی هر کدام: اشعار حماسی در سرحد رنگ و جلوه ای خاص دارد محتوای این اشعار بیان کننده ی شجاعت و دلیری ها،رزم های رودر رو ،نحوه ی مبارزه و سایر مقتضیات حماسه است. در دو سه دهه ی اخیر این اشعار همراه با موسیقی سنتی خاص منطقه ارائه شدند، این اشعار دارای وزن مناسب و قافیه سازی خارق العاده است که هر شاعر با توجه به حس خویش نسبت به بزرگان طایفه ی خود سروده است گهگاهی مناظرات شعری هم در میان شعرای طوایف مختلف شکل گرفته است برنده هم کسی بوده که در سراییدن شعر و بیان حماسه ها درقالب شعر موفق تر بوده است، طوایف مختلف همچون شه بخش ،یارمحمد زهی،ریگی وگمشادزهی بیشترین نوع از این اشعار را در بلوچستان دارا میباشند. در مقابل مکران سرزمین شاعران بلند طبع است شعرایی که سروده هایشان تداعی کننده ی حس کلی قوم بلوچ درباره ی وضع و روزگار خویش است، محتوای کلی اشعار این منطقه را در شعر شاعرانی همچون مولانا عبدالله روانبد و درازهی را میتوان یافت، برعکس شعرای سرحد که در گمنامی زیسته اند از شعرای این منطقه نام بیشتری برده میشود محتوای شعر هم نسبت به سرحد تفاوت آشکاری دارد در سرحد شعرا بر طایفه تاکید دارند اما در مکران شعر، یادآور آمال ،آرزوها و احساسات قوم بلوچ است شعرهایی که در مورد حمّل و دادشاه سروده شده به شجاعت کل قوم بلوچ اشاره شده است که شمّه ای از آن به فرد مورد اشاره در شعر سرایت کرده است.



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 15 مهر 1394 :: نویسنده : رضا حسین بر
ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺪﻫﻢ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﻗﺎﺟﺎﺭﯾﻪ، ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺭﻫﺴﭙﺎﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺷﺪﻧﺪ . ﺍﻗﻠﯿﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻣﻨﺴﺠﻢ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﻢﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﺼﻪﻫﺎﯼ ﻣﻬﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﯼ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﻠﺖ، ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﯽ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻣﯿﻬﻦ ﺭﻏﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻧﻤﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﯿﻨﻪﯼ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰۰ ﻭ ﺍﻧﺪﯼ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪﯼ ﺧﻮﺩ، ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﺭﻏﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎﯾﯽ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻗﻠﯿﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻣﻨﺴﺠﻢ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﮐﻪ ﻫﻢﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺪﻫﻢ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﻗﺎﺟﺎﺭﯾﻪ، ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻋﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺣﻞ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺣﮑﻤﺮﺍﻧﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺭﻫﺴﭙﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺪﻧﺪ . ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪﺍﺕ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ، ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۶۶۴ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﯼ ‏« ﺟﺎﻣﻪ ﺩﺍﺭ ﺍﻣﯿﺮ ﺷﻬﺪﺍﺩ ﮐﻮﺗﺎ ‏» ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﻼﻃﯿﻦ ﻋﻤﺎﻧﯽ، ﺳﻮﺍﺣﻞ ﻭ ﺟﺰﺍﯾﺮ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ‏( ﻋﻤﺪﺗﺎً ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ‏) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﭘﺮﺗﻐﺎﻟﯽﻫﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﯽﺷﺪ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ . ﺷﺠﺎﻋﺖ، ﺟﻨﮕﺎﻭﺭﯼ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪﻫﺎ، ﺗﻮﭖﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻧﺤﻮﻩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺎﺕ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺼﯿﺼﻪﻫﺎﯼ ﻣﻬﻢ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺣﮑﺎﻡ ﻋﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﭘﺮﺗﻐﺎﻟﯽﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ ﺷﺨﺼﯽ ﺳﻮﺩ ﺟﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۸۳۰ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﻣﺮﮐﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﻋﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺪﻩﺍﯼ ﺣﺪﻭﺩ ۱۰۰ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺩﺭ ﻟﺸﮑﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺳﻌﯿﺪ ﺣﻀﻮﺭ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﻻﻣﻮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﻗﺮﻥ ۱۹ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﺗﺎ ﺳﺎﻝ ۱۸۹۵ ﻡ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﺳﻼﻃﯿﻦ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻣﻬﻢ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﭘﺎﺩﮔﺎﻥﻫﺎﯼ ﻋﻤﺎﻧﯽﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ۱۸ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺳﺎﮐﻦ ﺁﻥ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺟﺬﺏ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎﯼ ﺗﺠﺎﺭﯼ ﻧﻈﯿﺮ ﺗﺎﻧﮕﺎﻧﯿﮑﺎ ﻭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﯽ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﺩﺭ ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ، ﮐﻨﯿﺎ ﻭ ﮐﻨﮕﻮﯼ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻮﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﻣﻐﺎﺯﻩﻫﺎ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﭘﻠﯿﺲ ﻣﺤﻠﯽ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﭘﻠﯿﺲ ﺍﻭﻧﮕﻮﺟﺎ ﻭ ﭘﻤﺒﺎ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪﯼ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﻭﻝ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩﯼ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﯼ ﺑﺮﯾﺘﺎﻧﯿﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﺧﻮﺩ، ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﻭﻡ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻧﯿﮑﺸﻬﺮ ﻭ ﻗﺼﺮﻗﻨﺪ، ﺳﺮﺑﺎﺯ، ﻟﻮﺭ، ﺩﺍﺑﮑﺎﺭ ﻭ ﭼﺎﺑﻬﺎﺭ ﺭﻫﺴﭙﺎﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻘﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺍﯾﺮﯾﻨﮕﺎ ﻭ ﺍﻣﺒﯿﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ، ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﯿﺎ ﻭ ﺳﻮﺭﺗﯽ ﺩﺭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻧﺴﻞ ﺍﻭﻝ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺟﺬﺏ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺗﺠﺎﺭﯼ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺷﺪﻧﺪ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﻮﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ‏(ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ۱۹۶۴ - ۱۹۶۵ ‏) ﻭ ﺗﻼﺵ ﺍﻧﻘﻼﺑﯿﻮﻥ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻗﯿﻒ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽﻫﺎﯼ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺁﺳﯿﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ ﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻨﺪﯼﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯼ ﺷﻤﺎﻟﯽ، ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ، ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ، ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻨﺪ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻠﻮﭺ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ‏( ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ، ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﮐﻨﮕﻮﯼ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ‏) ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺴﺘﻘﻠﯽ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ۲۵۰ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺣﺪﻭﺩ ۱۰ ﺗﺎ ۱۵ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺳﺎﮐﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻋﯿﺴﯽ ﺑﻦ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻠﻮﭺ، ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۸۵۲ ﻡ ﺩﺭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺣﻀﻮﺭ ﯾﺎﻓﺖ . ﻭﯼ ﺍﺯ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻃﻠﺐﮐﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻋﺎﺝ ﻓﯿﻞ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻓﻌﻠﯽ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻭﺗﻮ ﺁﺭﻭﺍ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﮐﺎﻣﭙﺎﻻ ﻭ ﻣﺎﺳﺎﮐﺎ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ، ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﮐﺸﻮﺭ ﮐﻨﯿﺎ ﻧﯿﺰ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﯼ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﻣﯿﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎﺭ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ، ﻃﯽ ﭼﻨﺪ ﺩﻫﻪ ﺍﺧﯿﺮ ﻧﯿﺰ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ، ﭼﺎﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﺳﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﮐﻨﯿﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﮐﺸﻮﺭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪﻩ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﯾﻨﮕﺎ ﻭ ﺍﻣﺒﯿﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﺮ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ۲۰۰ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻧﯿﺰ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺋﻮﻟﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﺑﻊ ﺑﺎﮔﺎﻣﻮﯾﻮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺷﻮﻭﻣﯽ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﻨﺪ . ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ، ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺭﺍ “ ﺑﻮﻟﻮﺷﯽ ” ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻠﻔﻆ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﺍﺳﺖ. ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﺳﻪ ﻭ ﻧﯿﻢ ﻗﺮﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻭ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ، ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﻭ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺣﺴﻨﻪﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺁﺩﺍﺏ، ﺭﺳﻮﻡ ﻭ ﺳﻨﺖﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﻋﺮﺿﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺩﺭ ﺳﻮﺍﺣﻞ ﻭ ﺟﺰﺍﯾﺮ ﺷﺮﻗﯽ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﺭ ﺑﺴﻂ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺁﻥ ﻧﻘﺶ ﺑﻪﺳﺰﺍﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ . ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻼﻡ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﺰﯾﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﭙﺎﻫﯿﺎﻥ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺣﮑﺎﻡ ﻋﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺑﻮﺩﻩ، ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ، ﺟﺰﺍﯾﺮ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺳﺎﺣﻠﯽ ﺗﺎﻧﮕﺎﻧﯿﮑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻣﯽﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ . ﺟﺪﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﯽ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ ﺍﯾﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﺗﺎﺛﯿﺮﺍﺕ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ ﺑﺮﺟﺎﯼ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ . ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺳﻨﺘﯽ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺮﺧﯽ ﺳﻨﺖﻫﺎﯼ ﻗﻮﻣﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻪ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻧﯿﺰ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﯼ ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺳﻨﺖ ‏« ﺯﺍﺭ ‏» ﯾﺎ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﺎً ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍﯾﺞ ﺑﻮﺩﻩ، ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﻧﯿﺰ ﺭﺍﻩ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺠﺪ ﺩﺭ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺩﺭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺩﯾﻨﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﯼ ﻧﻘﺶﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﮐﻠﯽ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻪ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺻﺮﻓﺎً ﺟﻨﮕﺎﻭﺭﺍﻧﯽ ﺣﺮﻓﻪﺍﯼ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺗﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﺍﻗﻠﯿﺖﻫﺎﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﯿﺸﺖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎ ﻭ ﻣﺆﺳﺴﺎﺕ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺠﺎﺭﯼ، ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ، ﺗﺪﺭﯾﺲ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺑﻨﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﻣﻌﺎﻣﻼﺕ ﺍﻣﻼﮎ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻋﻬﺪﻩﺩﺍﺭﯼ ﻣﺸﺎﻏﻠﯽ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﻭ ﻭﮐﺎﻟﺖ، ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﻣﺒﺎﺩﺭﺕ ﻣﯽﻭﺭﺯﻧﺪ . ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﻣﻘﯿﻢ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻣﺬﻫﺐ ﺣﻨﻔﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻭﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻼﺵ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺣﻔﻆ ﻫﻮﯾﺖ، ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﻣﻠﯽ - ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﻭ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺧﻮﺩ، ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﻣﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﻫﻮﯾﺖ ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﭺ ﻣﻘﯿﻢ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ، ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﻭ ﮐﻨﯿﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣﺪﺗﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺴﻠﻂ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ . ﮐﻬﻨﺴﺎﻻﻥ ﻭ ﺭﻭﺳﺎﯼ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﻣﻘﯿﻢ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﻣﺴﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻣﻨﺰﻩ ﻧﮕﺎﻩﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﺣﺮﯾﻢﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﯼ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺳﺎﮐﻦ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺑﺮﻭﻥ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺛﺮﮔﺬﺍﺭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ . ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ : ﻣﻘﺎﻟﻪﯼ ‏«ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ‏» – ﻓﺼﻠﻨﺎﻣﻪﯼ ﺗﺎﺭﯾﺦﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪﯼ ﺍﻣﯿﺮ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﻋﺮﺏ ﺍﺣﻤﺪﯼ



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 14 مهر 1394 :: نویسنده : رضا حسین بر
راز های زندگی یک بلوچ را از نگاه مرد تنهای صحراهای بلوچستان ببین مردی که هنوز در جامعه ی شهری ما قدم نگذاشته ...زندگی که توامان شده با پیشرفت و تعصب ،عصیان و تکنولوژی،غیرت و دختران شبکه های اجتماعی ،ملا و جوان نو گرا .کدام یک در این عرصه ی سخت موفق خواهد شد. هر چه خواهد شد جوان بلوچ در عرصه ی گم نامی شاهد خواهد بود و زندگی سنتی را از زندگی سرسام آور جدید ترجیح میدهد سنتی که بنیان خانواده را بخواهد، سنتی که قدرت خدا را باور داشته باشد ، سنتی که جنگ و جدال نخواهد و سنتی که تکنولوژی و علم را بپذیرد!!!!!!!



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺗﮑﯿﺪﻩ ‏«ﻧﺎﺷﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﺮﻑ ﺑﻠﻮﭺ ﻣﯿﺎﺭ ‏» ، ﮔﻔﺖ : ﻗﺪﯾﻤﯽ
ﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﻫﺎ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ
ﺭﻭﯼ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺮﻭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ
ﺑﯿﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺭﺍ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﮔﺎﺭ ‏(ﺳﻮﺳﻤﺎﺭ ‏) ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
. ﺑﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺯﺍﻫﺪﺍﻧﻪ ، ﺑﻌﻀﯽ ﻭﻗﺖﻫﺎ ﻳﮏ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺳﺎﺩﻩ، ﯾﮏ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ
ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﮐﻮﺭﻩ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﯾﮏ
ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﯾﺎ ﻧﺰﺍﻉ ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺷﻮﺩ . ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻭﻫﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﯾﮏ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻗﻪ ﺍﯼ ﻛﻮﭼﮏ ﺷﻜﻞ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻋﻠﻒ ﺯﺍﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺁﺗﺸﯽ ﺳﺮ ﻛﺶ ﻭ ﻫﻮﻟﻨﺎﮎ ﻣﯽ
ﮔﺮﺩﺩ . ﺁﺗﺸﯽ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺪﻩ ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻭ
ﺧﺸﻢ ﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪ ﻧﯿﺰ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺑﻪ
ﻃﺮﻓﯿﻦ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﻠﺢ
ﻣﯽ ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ.
ﺍﺳﺎﺳﺎ ﺁﺳﯿﺐ ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻧﺎﺳﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﯿﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺟﺪﯼ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪﯼ ﻫﺎ ﻭ ﺗﻘﺎﺿﺎﻫﺎﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ . ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﺁﺳﯿﺐ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ، ﺁﺳﯿﺐ ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺁﺳﯿﺐ ﻫﺎ ﻧﺰﺍﻉ ﻭ
ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﺳﺖ . ﭘﺪﯾﺪﻩ ﻧﺰﺍﻉ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺳﺘﻪ ﺁﺳﯿﺐ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺍﺧﻼﻝ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ
ﻓﻀﺎﯾﯽ ﺁﮐﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﻐﺾ، ﮐﯿﻨﻪ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﺎ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺳﺎﺯﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻧﺰﺍﻉ ﻭ ﺗﻨﺶ ﻫﺎﯼ
ﺑﻌﺪﯼ، ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺩﯼ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﯼ ﻣﺘﻀﺮﺭ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ . ﺍﯾﻦ
ﭘﺪﯾﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺑﺎﻓﺖ ﺟﻤﻌﯿـﺘﯽ ﭼﻨﺪ
ﻗﻮﻣﯿـﺘﯽ ﻭ ﻃﺎﯾﻔـﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺳﺎﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .
ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺗﮑﯿﺪﻩ ‏«ﻧﺎﺷﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﺮﻑ ﺑﻠﻮﭺ ﻣﯿﺎﺭ ‏» ، ﺍﺯ ﭼﺎﺑﻬﺎﺭ ﺩﺭ
ﮔﻔﺖ ﻭﮔﻮﯼ ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭ ﺯﺍﻫﺪﺍﻧﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ : ﺟﻨﮕﺠﻮﯾﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻪ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﯾﮕﺮ ﻫﺪﻓﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﯾﺎ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ
ﺑﻠﻮﭺ ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﺍﯼ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻭ ﮔﻮﺷﻤﺎﻟﯽ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻓﺎﺗﺤﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺁﻧﺎﻥ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ .
ﺩﺭﺗﮑﯿﺪﻩ ﺍﻓﺰﻭﺩ : ﺑﻠﻮﭺ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﯿﺰ ﺣﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ . ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﺴﯽ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﻠﺐ ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﺭﺍﺿﯽ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺣﻖ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ . ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻠﯽ ﺧﻮﺩ ‏«ﺭﺳﺘﻢ ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ‏» ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻨﻢ ﺭﺳﺘﻢ ﺗﺎﺝ ﺑﺨﺶ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎﺝ ﺑﺨﺶ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ ﺗﺎﺝ ﺩﺍﺭ .
ﻭﯼ ﺍﺫﻋﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ: ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ
ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﻗﺒﺎﯾﻞ ﺟﻨﮕﺠﻮﯼ ﺑﻠﻮﭺ ﺍﮐﺜﺮﺍ
ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮﻑ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭﺗﮑﯿﺪﻩ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﻫﺎﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻨﮓ ‏« ﺭﻧﺪ ﻭ ﻻﺷﺎﺭ ‏» ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ
ﻣﯿﺮﭼﺎﮐﺮﺭَﻧﺪ ﻭ ﻣﯿﺮ ﮔﻮﺍﻫﺮﺍﻡ ﻻﺷﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺯﻧﯽ
ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﺎ ﺷﺘﺮﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻣﯿﺮ ﭼﺎﮐﺮ ﻭ ﺣﻤﻠﻪ ﻻﺷﺎﺭﯼ ﻫﺎ ﺑﻪ
ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﭘﯿﻮﺳﺖ . ﺍﺯ ﻃﺮﻓﯽ ﺟﻨﮓ ﮔﻮﺭﮔﯿﺞ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﺑﻠﯿﺪﯾﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺯﻧﯽ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ ﺳُﻤﯽ ﺑﺎ ﺑﺰ ﻭ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻣﯿﺮ ﺩﻭﺩﺍ ‏« ﺍﺯ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﮔﻮﺭﮔﯿﺞ ‏» ﻭ ﺣﻤﻠﻪ
ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺑﯽ ﺑﮕﺮ ﺍﺯ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺑﻠﯿﺪﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﺰ ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﻭﯼ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ
ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﻃﻮﺍﯾﻒ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ.
ﻭﯼ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩ : ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﻫﺎ ﺑﺮ
ﺍﺛﺮ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﯽ ‏(ﻣﯿﺎﺭ ‏) ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺭﻭﯼ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺮﻭ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺑﯿﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺭﺍ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﮔﺎﺭ
‏( ﺳﻮﺳﻤﺎﺭ ‏) ﺧﻄﺎﺏ ﮐﺮﺩ .
ﻭﯼ ﺩﺭ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺖ : ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺳﻮﺳﻤﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺯﻧﯽ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ ﺳﺎﺯﯾﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺗﻮﺳﻂ
ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﮐﻠﻤﺘﯽ، ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﺩﻭ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ
ﺑﻠﻔﺘﯽ ﻭ ﮐﻠﻤﺘﯽ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺑﯿﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ .
ﺩﺭﺗﮑﯿﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺟﻨﮓ ﻫﺎﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﻄﻪ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ
ﺟﻨﮓ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻫﻮﺕ، ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺩﺷﺘﯿﺎﺭﯼ، ﺟﻨﮓ ﻫﺎﯼ
ﻣﯿﺮﺍﺣﻤﺪﺧﺎﻥ، ﻣﯿﺮ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺍﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺯﻧﮕﯽ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ .
ﺍﯾﻦ ﻧﺎﺷﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﭼﺎﺑﻬﺎﺭ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﮐﺮﺩ : ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻣﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮﯼ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺍﻏﻠﺐ
ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﺥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ، ﺑﻌﻠﺖ ﺑﺮﺗﺮﯼ ﻃﻮﺍﯾﻒ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﭼﺎﺭ ﻏﺮﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ؛ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ
ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﺑﻪ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺷﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﻄﻪ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﺷﻮﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻣﺮﯼ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ ﻭﺩﺳﺖ ﻧﯿﺎﻓﺘﻨﯽ ﺍﺳﺖ .
ﺭﺋﯿﺲ ﺷﻮﺭﺍﻫﺎﯼ ﺣﻞ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ
ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﻮﺭﺍﻫﺎﯼ ﺣﻞ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺑﺴﺰﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﺣﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ
ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻃﺎﯾﻔﻪﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ، ﮔﻔﺖ : ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ
ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻓﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻭ
ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺁﻥ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻗﻀﺎﯾﯽ ﻭ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺁﻣﺎﺭ ﻭﺭﻭﺩﯼ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﯼ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﻃﺎﻫﺮﯼ ﺿﻤﻦ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺁﻣﺎﺭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﻫﺎ ﺑﻪ
ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﺍﻓﺰﻭﺩ: ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﺑﻪ
ﻗﻮﻩﻗﻀﺎﯾﯿﻪ ﺧﺘﻢ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﻊ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼﻫﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﯼ ﻭ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ، ﺭﺍﻫﮑﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ .
ﺭﺋﯿﺲ ﺷﻮﺭﺍﻫﺎﯼ ﺣﻞﺍﺧﺘﻼﻑ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﺣﯿﺎﯼ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ
ﻭ ﭘﺎﯾﮕﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺭﯾﺶﺳﻔﯿﺪﺍﻥ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻘﺶ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺭﯾﺶﺳﻔﯿﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﺩﻋﺎﻭﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺱ ﻭ ﭼﺸﻤﮕﯿﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﯿﺰ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﺑﯿﺶ
ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﻀﺎﯾﯽ
ﺣﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﺷﻮﺩ .
ﻭﯼ ﺗﺼﺮﯾﺢ ﮐﺮﺩ : ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ ﺷﻮﺭﺍﻫﺎﯼ ﺣﻞﺍﺧﺘﻼﻑ ﻧﯿﺰ ﺗﻼﺵ ﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺗﺎ ﺿﻤﻦ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻼﺀﻫﺎﯼ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺍﺯ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ،
ﻣﻌﺘﻤﺪﺍﻥ ﻭ ﺭﯾﺶﺳﻔﯿﺪﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﺮﯼ ﮐﺎﺭﮔﺮﻭﻩ ﻭ ﺍﺗﺎﻕ
ﻓﮑﺮﯼ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺼﻤﯿﻢﮔﯿﺮﯼﻫﺎﯼ ﮐﻼﻥ
ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺖﮔﺬﺍﺭﯼﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﻢ .
ﻃﺎﻫﺮﯼ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﮐﻢﺭﻧﮓ ﺷﺪﻥ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺭﯾﺶﺳﻔﯿﺪﺍﻥ
ﻃﯽ ﺳﺎﻟﯿﺎﻥ ﺍﺧﯿﺮ ﮔﻔﺖ : ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ
ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻨﺸﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻘﺶ ﻭ
ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺭﯾﺶﺳﻔﯿﺪﺍﻥ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥﻫﺎ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ
ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ، ﺍﻧﺘﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﭼﺮﺍﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻏﻨﯽ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﮐﻠﯿﺪﯼ ﺩﺭ ﺣﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﻭﯼ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ : ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻋﻠﻞ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺳﻮ ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ
ﻣﺎﻟﯽ ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽ، ﻓﺎﻣﯿﻠﯽ
ﻭ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ
ﻃﺎﻫﺮﯼ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﮐﺮﺩ: ﺍﮐﺜﺮ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻨﯽ ﺗﻮﺳﻂ
ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺣﻞ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﯼ ﺑﺎ ﺻﻠﺢ ﻭ ﺳﺎﺯﺵ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ
ﭘﺬﯾﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﺪﻭﺩ 36 ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺻﻠﺢ ﻭ ﺳﺎﺯﺵ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺛﺒﺖ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻣﻨﺒﻊ : ﮔﻨﺠﯿﻨﻪ ﻧﺒﯽ ﺧﺒﺮ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ
ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﯽ 




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ؛
ﺩﯾﺪﮔﺎﻩﻫﺎ
ﭼﺎﻟﺶﻫﺎﯼ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ

ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﯼ
ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﯽ ﭼﻨﺪ ﺩﻫﻪﯼ ﺍﺧﯿﺮ، ﺭﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﺍﯼ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﻧﺎﻣﻼﻃﻒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﺰﺍﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻫﺎ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺩﻡ ﯾﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ...
ﺑﺤﺚ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺍﻧﺒﻮﻫﯽ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﯾﺎﺕ ﻭ
ﺩﯾﺪﮔﺎﻩﻫﺎﯼ ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﯿﺾ ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﯽ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﻌﻀﻼﺕ ﻭ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺎﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺷﮑﻞ
ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺍﭘﻮﺯﯾﺴﯿﻮﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍﻩ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﯼ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻏﺮﺍﻕ ﯾﺎ
ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻓﺮﺍﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﯽ ﭼﻨﺪ ﺩﻫﻪﯼ
ﺍﺧﯿﺮ، ﺩﺭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﻌﯿﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﺘﺮﻗﯽ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻭ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎﯼ
ﺗﻮﺳﻌﻪﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ
ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﻧﺎﻣﻼﻃﻒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﺰﺍﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺩﻡ ﯾﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﺍﯾﻨﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻀﻼﺕ ﺟﺎﺭﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﺩﻻﯾﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺑﯿﺮﻭﻧﯽ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﺎﺷﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺍﯾﺴﺘﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﮕﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ، ﭼﺮﺍﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ
ﻣﺮﺩﻡ - ﺩﻭﻟﺖ، ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺭﻓﻊ ﺁﻥ ﺗﻼﺵ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﻧﮑﺘﻪﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﺷﮑﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮﯼ ﺩﺭ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﭘﮋﻭﻫﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻣﺎﺭﻫﺎﯼ
ﻣﻨﺘﺞ ﺩﺧﯿﻞ ﺩﺍﻧﺴﺖ .
ﺫﮐﺮ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺿﺮﻭﺭﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ، ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﺻﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻣﺨﺘﺼﺮﺍً ﺑﯿﺎﻥ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﻭ
ﺍﻗﺸﺎﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﯼ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺷﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﯿﺮﯼ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪﯼ ﺁﻣﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﺗﺒﺎﻉ
ﺑﻠﻮﭺ ﻭ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﯿﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺆﺍﻝ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ، ﺍﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻧﺎﺷﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ؟
ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺁﻣﻮﺯﺵ، ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﺍﻋﺘﻼﯼ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﺑﺸﺮﯼ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪﯼ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻋﻠﻤﯽ، ﺗﺠﺮﺑﯽ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﯽ، ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺗﺤﻘﻖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ
ﻣﺮﺗﺒﻪﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﻓﮑﺮ، ﺑﺮﺍﯼ
ﻋﻤﻮﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻻﺯﻡ ﻭ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﭘﺴﻮﻧﺪ ﻣﺤﺮﻭﻣﯿﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﻧﯿﺎﺯ ﻣﻬﻢ ﻭ ﻣﺒﺮﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺸﺪﺕ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺑﺎ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺴﺘﺮﻫﺎﯼ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺤﻮﺭ، ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪﯼ
ﭘﻮﺳﯿﺪﻩ، ﺧﺮﺍﻓﯽ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩﯼ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﯾﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﯽ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﭘﯿﺸﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯿﻨﯽ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺪ .
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺍﯾﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﺑﻠﻮﭺ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺷﻐﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ، ﻧﻔﻮﺫ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻻﺑﺪ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮﯼ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺍﺋﻤﺎً ﺍﯾﻦ ﭘﺘﮏ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻮﺑﯿﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﻭ ﺍﺭﺗﻘﺎﯼ ﺷﻐﻠﯽ، ﺗﺒﻌﯿﺾ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ، ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﻧﺎﭘﺨﺘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﯾﺸﻪﯼ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻌﻀﻼﺕ ﺭﺟﻮﻉ
ﮐﻨﯿﻢ .
ﺟﺎﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺧﻮﺩ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺗﺄﺳﻒ ﺑﺨﻮﺭﯾﻢ، ﭼﺮﺍﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﺘﻘﻦ ﻭ ﻣﻮﺛﻖ ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺒﻌﯿﺾ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﻮﯼ ﺣﮑﻮﻣﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﯾﮏ ﺗﺒﻌﯿﺾ ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺧﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺻﺮﺍﺣﺘﺎً ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ
ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ﺑﺎ ﻭﻫﻤﯿﺎﺕ ﻧﺎﺑﺨﺮﺩﺍﻧﻪﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺳﺘﻢ
ﻭ ﺗﺒﻌﯿﺾ ﺭﺍ ﺗﺸﺪﯾﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ .
ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﻭ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺭ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ
ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﺗﺸﮑﺮ ﻭ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ
ﺳﻮﺍﺩ ﺁﻣﻮﺯﯼ ﻭ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﯽﺩﺍﺷﺖ، ﻗﺎﺑﻞ ﭘﯿﺶ
ﺑﯿﻨﯽ ﻧﯿﺰ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻥ ﺑﯽﺳﻮﺍﺩﯼ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﮐﺐ
ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺧﺘﻢ ﺷﻮﺩ .
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺮ ﭘﮋﻭﻫﺶﻫﺎﯼ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ، ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻭ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻠﻮﭺ ﻭ
ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ، ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﻭ ﺳﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ،
ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯾﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺘﻮﺳﻂ 6/5 ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺣﺪﻭﺩ 7/8 ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ . ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﮐﻪ 9/33 ﺩﺭﺻﺪ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺑﯽﺳﻮﺍﺩ ﻭ 8/32 ﺩﺭﺻﺪ
ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﻓﻘﻂ 7/15 ﺩﺭﺻﺪ ﺑﯽﺳﻮﺍﺩ
ﻭ 8/16 ﺩﺭﺻﺪ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﻧﺴﺒﺖﻫﺎ
ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﻋﺎﻟﯽ ‏(ﻓﻮﻕﺩﯾﭙﻠﻢ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ‏) ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ 3/2 ﺩﺭﺻﺪ
‏( ﺑﻠﻮﭺ ‏) ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ 9/11 ﺩﺭﺻﺪ ‏(ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ‏) ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﺯ
ﺷﮑﺎﻑ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ ﺣﯿﺚ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ . ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﯼ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ،
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺁﻥﻫﺎﺳﺖ .
ﺍﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯾﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﻄﺢ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯾﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ
ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺷﮑﺎﻑ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺑﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩﯼ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺯﺍﺩ ﻭ ﻭﻟﺪ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺟﻤﻌﯿﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺰﺩ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻌﻨﯽﺩﺍﺭﯼ ﺩﺍﺭﺩ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﻧﺰﺩ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺣﺪﻭﺩ 7/5 ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺﻫﺎ 5/4 ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ . ﺭﺷﺪ ﺳﻄﺢ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﺗﺒﻊ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﯾﺖﻫﺎﯼ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻀﻼﺕ ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﯽﻫﺎﯼ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﺍﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﺩ، ﺗﺮﮎ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻌﻠﺖ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﯽ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻣﺤﺮﻭﻣﯿﺖ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﯼ ﻭ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯽ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻟﺤﺎﻅ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﺩ .
ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﺭﺵ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ، ﻣﻨﺘﻘﺪﯾﻦ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﯿﻦ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﻨﺎﻡ "ﺑﭽﻪﻫﺎﯼ
ﮐﺎﺭ " ﻭ " ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻭ ﭘﺮﺳﻪﺯَﻥ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ " ﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﯾﮏ ﺗﺒﻌﯿﺾ ﺳﯿﺴﺘﻤﺎﺗﯿﮏ، ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪﯼ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﯼ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻣﻮﻋﻈﺎﺕ
ﻣﻼﯾﺎﻥ ﻣﺤﺘﺮﻡ، ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻭ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﻧﺴﻞ! ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻧﺪﮐﯽ
ﺍﺯﯾﻦ ﺩﻏﺪﻏﻪﯼ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﺯﯾﺎﻧﺒﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩﯼ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﯼ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﻫﻨﺪ .
ﺷﮑﺎﻑ ﺟﻨﺴﯿﺘﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﺩﺭﻭﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﯼ ﺑﻠﻮﭺ
ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺩﺭ ﺍﮐﺜﺮ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻧﻮﻋﯽ ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﯿﺎﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﯿﺎﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﻭ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻠﻮﭺ
ﺑﺎ ﻏﯿﺮﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ .
ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺗﻨﺪﺭﻭﯼ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ، ﻣﺒﻨﯽ
ﺑﺮ ﺗﺒﻌﯿﺾ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﻋﻠﯿﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﻭ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﺯ ﺗﺤﺼﯿﻞ،
ﺟﺎﻣﻌﻪﯼ ﺑﻠﻮﭺ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺳﻨﺘﯽ، ﺑﻘﺪﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﯾﺰﻭﻟﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﻟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺍﯾﻔﺎﯼ ﻧﻘﺶ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻧﺎﻥ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺘﻮﺳﻂ 16/2 ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ
ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ
34/1 ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﯽﺭﺳﺪ. ﺑﻪ ﺑﯿﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﻓﻘﻂ 19
ﺩﺭﺻﺪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻧﺸﺎﻥ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻠﻮﭺ 91 ﺩﺭﺻﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻧﺸﺎﻥ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ
ﺟﻨﺴﯿﺖ ﻣﻘﺎﺑﻠﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ .
ﺍﯾﻦ ﺷﮑﺎﻑ ﺟﻨﺴﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻭ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻧﯿﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﻮﯾﻦ، ﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺩ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﻧﺰﺩ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﺍﻓﻘﺎﻥ 6/3 ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺷﮑﺎﻑ ﺩﻭ ﻗﻮﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﺧﺺ ﺑﻪ 23/4 ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺷﮑﺎﻑ ﻋﻤﯿﻖ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﺰﺍﺭﻩ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﻩ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﮔﯿﺮﯼ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﯾﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻈﺮ ﯾﮑﺴﺎﻧﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ .
ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﻠﻮﭺ، ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺍﯾﻦ ﻧﺎﺭﺿﺎﯾﺘﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺯﻣﺎﻧﯽ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺍﻗﻠﯿﺖ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺟﺎﻣﻌﻪ
‏( ﻣﻼﯾﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ‏) ﺑﺮ "ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺯﻥ" ، ﺑﻤﺤﺾ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ
ﻧﻬﻀﺖﻫﺎﯼ ﺳﻮﺍﺩﺁﻣﻮﺯﯼ ﻭ ﯾﺎ ﻗﺒﻮﻟﯽ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﮑﻮﺭ، ﺷﺮﺍﯾﻂ
ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﺗﻠﻄﯿﻒ ﺷﻮﺩ، ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﯼ
ﻣﻼﯾﺎﻥ ﻭ ﺳﻨﺖﻫﺎﯼ ﻋﺸﯿﺮﺗﯽ ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﻭ ﺍﻣﯿﺪ،
ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ .
ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺰﺩ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺷﺎﺧﺺ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ … ﺑﻠﻮﭺ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﻧﺴﺒﺖ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﺑﻠﻮﭺ ‏( ﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ‏)
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽ 82/6 96/8 31/1
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺷﻐﻞ 33/1 63/1 22/1
ﺭﺿﺎﯾﺖ ﮐﻠﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ 54/5 06/6 09/1
ﻭﺿﻊ ﻣﺎﻟﯽ 59/1 59/1 00/1
ﻭﺿﻊ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺴﮑﻦ 62/1 61/1 ‏( 01/1 ‏)
ﺳﻼﻣﺘﯽ 44/5 29/4 ‏( 27/1 ‏)
ﻫﻢﻃﺎﯾﻔﻪﺍﯼﻫﺎ 02/4 83/2 ‏( 42/1 ‏)
ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ 13/1 80/1 59/1
ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺷﻬﺮ 92/1 97/3 06/2
ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻬﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭺ ﻫﺎ ﻧﺎﺭﺿﺎﯾﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻣﺎﻟﯽ ﻭ ﻭﺿﻊ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺴﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻈﺮ ﻣﺸﺎﺑﻬﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﻏﯿﺮﺑﻠﻮﭼﻬﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻼﻣﺘﯽ، ﻫﻢﻃﺎﯾﻔﻪﺍﯼ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

منبع :Estoun




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 19 )    ...   5   6   7   8   9   10   11   ...   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :