نوشته های رضا حسین بر
درباره وبلاگ


مینویسم تا محلی برای زدودن افکارم باشد.خوب یا بد فکر است دیگر!!!!

مدیر وبلاگ : رضا حسین بر
نویسندگان
چهارشنبه 15 مهر 1394 :: نویسنده : رضا حسین بر
ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺪﻫﻢ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﻗﺎﺟﺎﺭﯾﻪ، ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺭﻫﺴﭙﺎﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺷﺪﻧﺪ . ﺍﻗﻠﯿﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻣﻨﺴﺠﻢ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﻢﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﺼﻪﻫﺎﯼ ﻣﻬﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﯼ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﻠﺖ، ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﯽ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻣﯿﻬﻦ ﺭﻏﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻧﻤﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﯿﻨﻪﯼ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰۰ ﻭ ﺍﻧﺪﯼ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪﯼ ﺧﻮﺩ، ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﺭﻏﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎﯾﯽ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻗﻠﯿﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻣﻨﺴﺠﻢ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﮐﻪ ﻫﻢﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺪﻫﻢ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﻗﺎﺟﺎﺭﯾﻪ، ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻋﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺣﻞ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺣﮑﻤﺮﺍﻧﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﯿﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺭﻫﺴﭙﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺪﻧﺪ . ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪﺍﺕ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ، ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۶۶۴ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﯼ ‏« ﺟﺎﻣﻪ ﺩﺍﺭ ﺍﻣﯿﺮ ﺷﻬﺪﺍﺩ ﮐﻮﺗﺎ ‏» ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻠﻮﭺ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﻼﻃﯿﻦ ﻋﻤﺎﻧﯽ، ﺳﻮﺍﺣﻞ ﻭ ﺟﺰﺍﯾﺮ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ‏( ﻋﻤﺪﺗﺎً ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ‏) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﭘﺮﺗﻐﺎﻟﯽﻫﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﯽﺷﺪ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ . ﺷﺠﺎﻋﺖ، ﺟﻨﮕﺎﻭﺭﯼ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪﻫﺎ، ﺗﻮﭖﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻧﺤﻮﻩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺎﺕ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺼﯿﺼﻪﻫﺎﯼ ﻣﻬﻢ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺣﮑﺎﻡ ﻋﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﭘﺮﺗﻐﺎﻟﯽﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ ﺷﺨﺼﯽ ﺳﻮﺩ ﺟﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۸۳۰ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﻣﺮﮐﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﻋﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺪﻩﺍﯼ ﺣﺪﻭﺩ ۱۰۰ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺩﺭ ﻟﺸﮑﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺳﻌﯿﺪ ﺣﻀﻮﺭ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﻻﻣﻮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺳﻂ ﻗﺮﻥ ۱۹ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﺗﺎ ﺳﺎﻝ ۱۸۹۵ ﻡ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﺳﻼﻃﯿﻦ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻣﻬﻢ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﭘﺎﺩﮔﺎﻥﻫﺎﯼ ﻋﻤﺎﻧﯽﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ ۱۸ ﻣﯿﻼﺩﯼ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺳﺎﮐﻦ ﺁﻥ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺟﺬﺏ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭﻫﺎﯼ ﺗﺠﺎﺭﯼ ﻧﻈﯿﺮ ﺗﺎﻧﮕﺎﻧﯿﮑﺎ ﻭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﯽ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﺩﺭ ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ، ﮐﻨﯿﺎ ﻭ ﮐﻨﮕﻮﯼ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻮﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﻣﻐﺎﺯﻩﻫﺎ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﭘﻠﯿﺲ ﻣﺤﻠﯽ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﭘﻠﯿﺲ ﺍﻭﻧﮕﻮﺟﺎ ﻭ ﭘﻤﺒﺎ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪﯼ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﻭﻝ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩﯼ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﯼ ﺑﺮﯾﺘﺎﻧﯿﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﺧﻮﺩ، ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﻭﻡ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻧﯿﮑﺸﻬﺮ ﻭ ﻗﺼﺮﻗﻨﺪ، ﺳﺮﺑﺎﺯ، ﻟﻮﺭ، ﺩﺍﺑﮑﺎﺭ ﻭ ﭼﺎﺑﻬﺎﺭ ﺭﻫﺴﭙﺎﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻘﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺍﯾﺮﯾﻨﮕﺎ ﻭ ﺍﻣﺒﯿﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ، ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﯿﺎ ﻭ ﺳﻮﺭﺗﯽ ﺩﺭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻧﺴﻞ ﺍﻭﻝ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺟﺬﺏ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺗﺠﺎﺭﯼ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺷﺪﻧﺪ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﻮﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ‏(ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ۱۹۶۴ - ۱۹۶۵ ‏) ﻭ ﺗﻼﺵ ﺍﻧﻘﻼﺑﯿﻮﻥ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻗﯿﻒ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽﻫﺎﯼ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺁﺳﯿﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ ﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻨﺪﯼﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯼ ﺷﻤﺎﻟﯽ، ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ، ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ، ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻨﺪ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۳۰ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻠﻮﭺ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ‏( ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ، ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﮐﻨﮕﻮﯼ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ‏) ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺴﺘﻘﻠﯽ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ۲۵۰ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺣﺪﻭﺩ ۱۰ ﺗﺎ ۱۵ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺳﺎﮐﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻋﯿﺴﯽ ﺑﻦ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻠﻮﭺ، ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۸۵۲ ﻡ ﺩﺭ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺣﻀﻮﺭ ﯾﺎﻓﺖ . ﻭﯼ ﺍﺯ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻃﻠﺐﮐﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻋﺎﺝ ﻓﯿﻞ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻓﻌﻠﯽ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻭﺗﻮ ﺁﺭﻭﺍ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﮐﺎﻣﭙﺎﻻ ﻭ ﻣﺎﺳﺎﮐﺎ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ، ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﮐﺸﻮﺭ ﮐﻨﯿﺎ ﻧﯿﺰ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﯼ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﻣﯿﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎﺭ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ، ﻃﯽ ﭼﻨﺪ ﺩﻫﻪ ﺍﺧﯿﺮ ﻧﯿﺰ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ، ﭼﺎﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﺳﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﮐﻨﯿﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﮐﺸﻮﺭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻻﺻﻞ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪﻩ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﯾﻨﮕﺎ ﻭ ﺍﻣﺒﯿﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺷﻬﺮ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ۲۰۰ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻧﯿﺰ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺋﻮﻟﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﺑﻊ ﺑﺎﮔﺎﻣﻮﯾﻮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺷﻮﻭﻣﯽ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﻨﺪ . ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ، ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺭﺍ “ ﺑﻮﻟﻮﺷﯽ ” ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻠﻔﻆ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﺍﺳﺖ. ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﺳﻪ ﻭ ﻧﯿﻢ ﻗﺮﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻭ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ، ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﻭ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺣﺴﻨﻪﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺁﺩﺍﺏ، ﺭﺳﻮﻡ ﻭ ﺳﻨﺖﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﻋﺮﺿﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺩﺭ ﺳﻮﺍﺣﻞ ﻭ ﺟﺰﺍﯾﺮ ﺷﺮﻗﯽ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﺭ ﺑﺴﻂ ﻭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺁﻥ ﻧﻘﺶ ﺑﻪﺳﺰﺍﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ . ﻋﺒﺪﺍﻟﺴﻼﻡ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﺰﯾﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﭙﺎﻫﯿﺎﻥ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺣﮑﺎﻡ ﻋﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺑﻮﺩﻩ، ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ، ﺟﺰﺍﯾﺮ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺳﺎﺣﻠﯽ ﺗﺎﻧﮕﺎﻧﯿﮑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻣﯽﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ . ﺟﺪﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﯽ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ ﺍﯾﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﺗﺎﺛﯿﺮﺍﺕ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ ﺑﺮﺟﺎﯼ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ . ﺑﻠﻮﭺﻫﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺳﻨﺘﯽ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺮﺧﯽ ﺳﻨﺖﻫﺎﯼ ﻗﻮﻣﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻪ ﺑﻮﻣﯿﺎﻥ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻧﯿﺰ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﯼ ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺳﻨﺖ ‏« ﺯﺍﺭ ‏» ﯾﺎ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﺎً ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍﯾﺞ ﺑﻮﺩﻩ، ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﻧﯿﺰ ﺭﺍﻩ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺠﺪ ﺩﺭ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺯﻧﮕﺒﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﻣﺒﺎﺳﺎ ﺩﺭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺩﯾﻨﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﯼ ﻧﻘﺶﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﮐﻠﯽ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻪ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺻﺮﻓﺎً ﺟﻨﮕﺎﻭﺭﺍﻧﯽ ﺣﺮﻓﻪﺍﯼ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺗﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﺍﻗﻠﯿﺖﻫﺎﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﮐﻨﯿﺎ، ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ ﻭ ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺁﻥﻫﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﯿﺸﺖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎ ﻭ ﻣﺆﺳﺴﺎﺕ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺠﺎﺭﯼ، ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﻭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ، ﺗﺪﺭﯾﺲ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺑﻨﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﻣﻌﺎﻣﻼﺕ ﺍﻣﻼﮎ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻋﻬﺪﻩﺩﺍﺭﯼ ﻣﺸﺎﻏﻠﯽ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﻭ ﻭﮐﺎﻟﺖ، ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﻣﻘﯿﻢ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﻣﺒﺎﺩﺭﺕ ﻣﯽﻭﺭﺯﻧﺪ . ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ ﻣﻘﯿﻢ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻣﺬﻫﺐ ﺣﻨﻔﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻭﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻼﺵ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺣﻔﻆ ﻫﻮﯾﺖ، ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﻣﻠﯽ - ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﻭ ﺳﻮﺍﺣﯿﻠﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺧﻮﺩ، ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﻣﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﻫﻮﯾﺖ ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﭺ ﻣﻘﯿﻢ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﻭﮔﺎﻧﺪﺍ، ﺗﺎﻧﺰﺍﻧﯿﺎ ﻭ ﮐﻨﯿﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣﺪﺗﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺴﻠﻂ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ . ﮐﻬﻨﺴﺎﻻﻥ ﻭ ﺭﻭﺳﺎﯼ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﭼﯽ ﻣﻘﯿﻢ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﻣﺴﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻣﻨﺰﻩ ﻧﮕﺎﻩﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ، ﺣﺮﯾﻢﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪﯼ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻠﻮﭺ ﺳﺎﮐﻦ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺑﺮﻭﻥ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺛﺮﮔﺬﺍﺭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ . ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ : ﻣﻘﺎﻟﻪﯼ ‏«ﺑﻠﻮﭺﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ‏» – ﻓﺼﻠﻨﺎﻣﻪﯼ ﺗﺎﺭﯾﺦﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪﯼ ﺍﻣﯿﺮ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﻋﺮﺏ ﺍﺣﻤﺪﯼ



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :